Nederlandse popmuzikanten die van het zingen in het Engels op hun moers taal overstappen, daar hebben we er meer van gezien de laatste jaren. Sinds kort heeft ook Beatrice van der Poel zich bij dit peloton van taalverspringers gevoegd, en meteen ook maar in de kopgroep. Eindelijk heeft zij dan haar stem gevonden. Dat heeft wel een tijdje geduurd. Daar heeft ze eerst een aantal bands voor moeten verslijten, onder anderen Beeswamp en Fish Hospital plus haar alter ego Miss Bee. Langzaam Los heet daarom heel toepasselijk haar solo debuut, dat geproduceerd is door haar wapenbroeder Wouter Planteijdt die zijn medebandleden van Sjako! heeft ingezet als begeleidingsband.

Beatrice’s overstap naar het Nederlands heeft Maarten van Roozendaal op zijn geweten. De twee worden enkele jaren geleden aan elkaar voorgesteld door notoire brulboei Bob Fosko (met wie ze ooit teksten van Remco Campert declameerde in de dwarse “bigband” Corrie & De Grote Brokken). Met z’n drietjes doen ze een Nederlandstalige show op de Parade. Van Roozendaal wordt haar artistieke maatje. ‘Vanaf dat moment begon ik ook wat aan te klooienmet teksten. Maarten deed daar zeer complimenteus over,’ blikt Beatrice nu terug naar die begintijd. ‘Mijn teksten zijn cryptischer dan de zijne, die eerder verhalend zijn te noemen.’

In de periode voorafgaande aan de herontdekking van de taal die we elke dag spreken, is Beatrice meer bezig met het uitvoeren van andermans werk. Als Miss Bee zingt ze jazz standards in een tamelijk theatrale setting. ‘Maar ineens begon ik weer voor het eerst in lange tijd te creëren,’ klinkt ze oprecht verbaasd over zichzelf. ‘Ik trad sporadisch op met eigen werk en zong ook het lied Oude Liefde Stinkt met een tekst van Maarten en op muziek van Wouter. En het werd me daar toch stil in die Paradetent! Ik weet nog dat ik dacht: “Dit lijkt wel een succes!”’ Die ervaring smaakt naar meer, en zie: hier is Langzaam Los haar eigen solodebuut, waar dat ene nummer waar het allemaal mee is begonnen ook op staat met een glansrol voor Rob Stoop (uit de musical Ja Zuster, Nee Zuster) op accordeon.

Waar hebben we dat eerder gehoord? Beatrice’s verhaal van de omschakeling is in feite hetzelfde als dat van veel andere Nederlandstalige artiesten, die ook als het ware vanzelf in het genre van het Nederlandstalige luisterlied zijn terechtgekomen. ‘Iedereen gaat ooit wel eens terug naar zijn roots. Je kunt dan ook beter schaven aan je woorden. Dat gaat gauw wennen. Het klopt gewoon,’ analyseert Beatrice Bee voor intimi het artistieke proces.

Nadat ze daar allemaal achter is gekomen, is ze vervolgens het album gaan maken met haar favoriete muzikanten.
Er doet behalve Sjako! – Wouter Planteijdt (gitaar), Thijs Vermeulen (bas) en Richard Heijerman (drums) – een ware stellar cas t aan topmuzikanten mee. Zo is daar de haast onvermijdelijke oudstrijder uit de Beeswamptijd, tegenwoordig Kanedrummer
Martijn Bosman, die incidenteel de trom slaat. Een ander honorair lid van Kane, Nico Brandsen, speelt Hammond orgel op de nummers Spinsels en Duizend Jaren Slaap . Ook present is baritonsaxofonist Roland Brunt van The Haarlemmerdijk Horns, de blazerssectie van de Dijk, terwijl oud Urban Dance Squadgitarist René van Barneveld de dobro laat vlammen op de bluesy track In Naam Der Liefde. De CD gaat van pop, naar blues, soul en naar wat we maar gemakshalve kleinkunst zullen noemen. Twee liedjes zijn bewerkingen in het Nederlands van oorspronkelijk Engelstalig repertoire. Ruler Of My Heart van New Orleans legende Allen Toussaint is omgevormd tot Heerser Van Mijn Hart . Little Wing van Jimi Hendrix heet vrij vertaald nu Met De Wind Mee . De arrangementen zijn ronduit prachtig. Kosten noch moeite zijn gespaard. Het Zapp String Quartet is het ideale vehikel voor de strijkersarrangementen van Hein Offermans van Orkater. De weg naar het theater ligt wagenwijd open voor Beatrice.

Langzaam Los
luidt de titel van het album. Beatrice heeft een lange aanloop gehad om de dingen tenslotte dan toch eens los te laten. ‘Voor mij is dit heel emotioneel allemaal. Ik ben het meest bij mezelf gebleven. Hiervoor heb ik een coverplaat gemaakt, terwijl ik me verkleedde als een ouderwetse jazzdiva. Ik ga me nooit meer verschuilen achter een vermomming. Dít ben ik,’ klinkt het vastberaden. Dit is wat ik wil, zou Hazes hebben gezegd.

Beatrice’s teksten schreeuwen haast om de context van het pluche van de theaters, om ze ten volle te kunnen genieten. Het titelnummer Langzaam Los , dat handelt over een dode relatie, staat bol van de doordenkertjes, die in potentie menige op springen staande relatie kan redden. ‘Ik ben ’t buskruit voor jouw ziel,’ zingt Beatrice onheilspellend. Op verzoek fileert ze de tekst tot op het bot: ‘Ten tijde van het schrijven van dat nummer, besefte ik ineens hoe mooi het zou zijn als ik het standpunt van de andere partij ook zou laten horen.

Zo werd het een duet.’ Mèt Maarten van Roozendaal als duetpartner. Ja met wie anders. ‘Net als plussen en bij minnen, opgeteld is nul,’ zingt hij met veel gevoel voor drama. Voor het eerst zingt hij eens hààr woorden. Ze voelt zich zeer vereerd. Het is een duet geworden dat past in de rijke vaderlandse traditie van het luisterlied, een soort Shaffy/List duet voor de moderne tijd. Ook de single Fluwelen Vlinder is zo’n tekstueel juweeltje: “ze is een prooi maar toch op jacht”. ‘Het gaat over meisjes die nooit het geluk vinden en altijd op de verkeerde man gokken,’ verklaart Beatrice, die altijd veel overlaat aan de interpretatie van de luisteraar. Haar teksten zijn een trigger voor de fantasie. Haar muziek is een stevige impuls voor het hart. Laat dit album langzaam los, laat het op je inwerken, en je bent een ervaring rijker.

website Beatrice van der Poel

fotograaf: Jano van Gool